bł. Agatanioł i bł. Kasjan

Kapucyni

Pamięć o tych dwóch misjonarzach z XVII wieku prawdopodobnie wygasłaby całkowicie, gdyby nie inny kapucyn, kardynał Guglielmo Massaja, który 250 lat później przemierzał szlaki Etiopii i natrafił na jeszcze żywy kult ich męczeństwa. Odnalazł on ich grób, zebrał świadectwa przekazywane przez kolejne pokolenia chrześcijan i doprowadził do procesu agtaanioliksjan

beatyfikacyjnego na początku XX w. Naszych męczenników łączyła nie tylko narodowość (obaj byli Francuzami) i wspólna śmierć, odznaczali się podobnym zapałem ewangelizacyjnym, który nie pozwalał im zrezygnować z pełnionej misji pomimo wielu trudności. Br. Agatanioł Noury już jako dziecko podziwiał kapucynów, którzy budowali klasztor w jego rodzinnej miejscowości Vendome. Po skończeniu szkoły sam do nich dołączył. W 1628 r., gdy miał 30 lat, został wysłany do Aleppo (Syria), gdzie nauczył się arabskiego i rozpoczął pracę misjonarską. Pięć lat później udał się do Egiptu z zadaniem doprowadzenia do zbliżenia między Kościołem Koptyjskim a Katolickim. Tam dołączyli do niego trzej nowi misjonarze, wśród których znalazł się br. Kasjan z Nantes. Kapucyn ten, choć jeszcze młody (26 lat), był już rozmiłowany w modlitwie i doświadczony w służeniu chorym podczas epidemii dżumy we Francji.
Niestety wysiłki braci nie przyniosły zamierzonego skutku, a nasi dwaj bohaterowie zostali posłani do Etiopii. W podróży w głąb kraju towarzyszył im protestancki lekarz, który doprowadził do ich aresztowania i fałszywego oskarżenia przed królem Bazylidasem w Gondarze. Król obiecał darować im życie, jeśli wyprą się wiary. Bracia nie tylko uroczyście wyznali wierność Kościołowi Katolickiemu, ale zaoferowali własne paski od habitów, gdy zabrakło sznura, by ich powiesić. Rozwścieczony tłum ukamienował kapucynów w południe 5 sierpnia 1638 r. Źródła wspominają, że jeden ze świadków, wysoko postawiony Abisyńczyk, widząc ich męczeństwo, sam wyznał wiarę katolicką.